Η πρόταση της Ελληνικής Λύσης για έναν Εθνικό Φορέα Διαχείρισης Ακινήτων στα πρότυπα του ΟΕΚ
Γράφει ο Στέλιος Φωτόπουλος, Βουλευτής Ανατολικής Αττικής Ελληνικής Λύσης
Ο νέος που τελείωσε τις σπουδές του και βρήκε δουλειά, αλλά μένει ακόμη στο παιδικό του δωμάτιο. Το ζευγάρι που αναβάλλει το παιδί γιατί το ενοίκιο καταπίνει τον έναν από τους δύο μισθούς. Ο συνταξιούχος που φοβάται την επόμενη ανανέωση του μισθωτηρίου. Αυτή είναι σήμερα η Ελλάδα της στεγαστικής κρίσης, και δεν αφορά μόνο την Αθήνα ή τα νησιά. Αφορά κάθε γειτονιά, κάθε δήμο, κάθε οικογένεια.
Η στέγη δεν είναι ένα ακόμη οικονομικό μέγεθος. Όταν ο νέος δεν μπορεί να κάνει σπίτι, δεν κάνει οικογένεια. Όταν δεν κάνει οικογένεια, το δημογραφικό βαθαίνει. Όταν δεν βρίσκει στέγη στον τόπο του, φεύγει. Η στεγαστική κρίση είναι, στην ουσία της, εθνικό ζήτημα.
Τι χάσαμε το 2012
Για δεκαετίες, ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας έδωσε σπίτι σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενες οικογένειες. Δεν ήταν φιλανθρωπία ούτε κρατική παροχή. Χρηματοδοτούνταν από τις εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών. Ήταν, με απλά λόγια, χρήματα των εργαζομένων που επέστρεφαν στους εργαζομένους με τη μορφή κατοικίας ή στεγαστικού δανείου με ευνοϊκούς όρους.
Το 2012 ο ΟΕΚ καταργήθηκε. Η χώρα έμεινε χωρίς κανένα ουσιαστικό εργαλείο κοινωνικής κατοικίας, την ώρα που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες διατηρούν και ενισχύουν τα δικά τους.
Το κόστος αυτής της επιλογής είναι μετρήσιμο. Περίπου 500 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, που θα μπορούσαν να κατευθύνονται στην κοινωνική στέγη, χάθηκαν από αυτόν τον σκοπό.
Σε 14 χρόνια αυτό σημαίνει περίπου 7 δισεκατομμύρια ευρώ. Φανταστείτε πόσες κατοικίες θα είχαν χτιστεί, ανακαινιστεί και διατεθεί σε νέα ζευγάρια και εργαζόμενους με αυτά τα χρήματα. Αντί γι’αυτό, αφήσαμε την αγορά μόνη της, και η αγορά έδωσε το αποτέλεσμα που βλέπουμε σήμερα.
Η πρότασή μας: Εθνικός Φορέας Διαχείρισης Ακινήτων
Η Ελληνική Λύση προτείνει τη δημιουργία ενός Εθνικού Φορέα Διαχείρισης Ακινήτων, στα πρότυπα του ΟΕΚ, με ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό: να λειτουργεί χωρίς επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού. Δεν ζητάμε νέους φόρους. Ζητάμε να αξιοποιηθούν πόροι και περιουσία που ήδη υπάρχουν και σήμερα μένουν αναξιοποίητα.
Πρώτον, οι σχολάζουσες κληρονομιές. Σε όλη τη χώρα υπάρχουν χιλιάδες ακίνητα χωρίς κληρονόμους που περιέρχονται στο Δημόσιο και μένουν για χρόνια κλειστά, να ερημώνουν. Σπίτια, διαμερίσματα, οικόπεδα που θα μπορούσαν να επισκευαστούν και να στεγάσουν οικογένειες. Ο νέος φορέας θα αναλάβει τη διαχείρισή τους με αποκλειστικό σκοπό την κοινωνική κατοικία.
Δεύτερον, οι δωρεές. Πολλοί συμπολίτες μας επιθυμούν να αφήσουν την περιουσία τους για κοινωφελή σκοπό. Σήμερα αυτές οι περιουσίες συχνά καταλήγουν σε ιδρύματα, με διαχείριση που δεν είναι πάντα διαφανής ούτε πάντα αποτελεσματική. Προτείνουμε ο πολίτης να μπορεί να δωρίζει ή να κληροδοτεί ακίνητα απευθείας στον φορέα, με την εγγύηση ότι θα γίνουν σπίτι για μια ελληνική οικογένεια.
Τρίτον, τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει πόρους για την κοινωνική και την προσιτή κατοικία. Η κυβέρνηση επέλεξε να κατευθύνει χρήματα σε προγράμματα όπως το «Σπίτι μου», που δίνουν δάνεια για αγορά ακινήτων σε μια ήδη υπερθερμασμένη αγορά. Το αποτέλεσμα; Περισσότερη ζήτηση για τα ίδια λίγα σπίτια και ακόμη υψηλότερες τιμές. Εμείς λέμε κάτι απλό: τα ευρωπαϊκά κονδύλια πρέπει να πηγαίνουν στην αύξηση του διαθέσιμου αποθέματος κατοικιών, όχι στην τροφοδότηση της ακρίβειας.
Πλήρης διαφάνεια, χωρίς εκπτώσεις
Γνωρίζουμε τη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στους δημόσιους οργανισμούς, και έχουν κάθε λόγο γι’ αυτήν. Γι’ αυτό ο νέος φορέας πρέπει να λειτουργεί με απόλυτη διαύγεια: δημόσιο μητρώο όλων των ακινήτων του, αντικειμενικά και δημοσιευμένα κριτήρια κατανομής, ετήσιους ελέγχους από ανεξάρτητους ελεγκτές και λογοδοσία στη Βουλή. Κάθε ευρώ και κάθε τετραγωνικό μέτρο πρέπει να είναι ορατά στον πολίτη. Ως λογιστής με τριάντα χρόνια στο επάγγελμα, το λέω με βεβαιότητα: η διαφάνεια δεν είναι δύσκολη όταν υπάρχει πολιτική βούληση.
Μια υπόθεση που αφορά όλους μας
Η στέγη ενώνει. Δεν είναι θέμα Αριστεράς ή Δεξιάς, πόλης ή υπαίθρου. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο ένας νέος άνθρωπος χτίζει τη ζωή του και μια χώρα χτίζει το μέλλον της.
Η Ελλάδα είχε κάποτε ένα εργαλείο που δούλευε. Το καταργήσαμε και πληρώνουμε το τίμημα. Ήρθε η ώρα να το ξαναφτιάξουμε, πιο σύγχρονο, πιο διαφανές και χωρίς να βάλουμε ξανά το χέρι στην τσέπη του φορολογούμενου.
Γιατί ένα σπίτι δεν πρέπει να είναι όνειρο. Πρέπει να είναι αυτονόητο.
