Γράφει ο Mιχάλης Κόλλιας, τεως δημοτικός σύμβουλος
Η εικόνα του τελευταίου δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Σαρωνικού ήταν εκθαμβωτική ως χορογραφία αλλά αποκαρδιωτική ως ουσία.
Όσοι έχουν ασχοληθεί έστω και λίγο με τα κοινά πράγματα γνωρίζουν από την εμπειρία τους ότι η διαλεκτική είναι η βάση κάθε δημοκρατικής διαδικασίας. Η αναζήτηση της πλέον
σφαιρικής και συμπεριληπτικής προσέγγισης σε κάθε ζήτημα και πρόβλημα είναι μια συλλογική προσέγγιση και βάσανος με συνθετική και αφαιρετική διάθεση. Μια διαδικασία στο τέλος της οποίας όλοι έχουμε γίνει λίγο πιο σοφοί και λίγο πιο χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο.
Έτσι τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι! Γι’ αυτό και όσα συνέβησαν στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο δεν μπορούν να αφήσουν κανέναν δημοκρατικό πολίτη αδιάφορο.
Η υπεράσπιση των βασικών επιταγών του Συντάγματος (στην τήρηση του οποίου έχουν ορκιστεί όλοι οι αιρετοί άλλωστε) είναι μια αδιαπραγμάτευτη αρχή. Μεταξύ αυτών είναι και η υπεράσπιση του δημόσιου χώρου και των κοινόχρηστων αγαθών όπως ο αιγιαλός ,οι παραλίες κλπ.
Φαίνεται όμως πως νέα ήθη επιβάλουν η υπεράσπιση αυτή να έχει πλέον πολύ-πολύ συγκεκριμένα ταυτοτικά χαρακτηριστικά. Τόσο ασφυκτικά υπαγορευόμενα ώστε αν κάποια έκφραση ή θέση δεν ταυτίζεται ακριβώς με το τρέχον «λυσάρι» Κινδυνεύεις να φορτωθείς τον μουτζούρη και μαζί το βάρος της απόδειξης ότι δεν είσαι εχθρός του λαού και του δημοσίου συμφέροντος.
Η εργαλειοποίηση λοιπόν μιας αδιαπραγμάτευτης αρχής είναι πρόβλημα βαθιά πολιτικό. Είναι πρόβλημα δημοκρατίας. Είναι αδιανόητο να εμποδίζονται και να διακόπτονται επικεφαλής ή δημοτικοί σύμβουλοι στις τοποθετήσεις τους να δημιουργείται κλίμα σύγχυσης στον ομιλητή ,εκφοβισμού και τελικά φίμωσης μέσα σε ένα δημοτικό συμβούλιο. Οι δημοκρατίες ιστορικά διεκδίκησαν το δικαίωμα να ακούγεται η μειοψηφία απέναντι στην εξουσία. Δεν μπορεί λοιπόν να εμποδίζεται η ελεύθερη έκφραση της αντιπολίτευσης από ένα κοινό το οποίο γνωρίζει εκ των προτέρων ότι η δική του θέση θα υπερψηφιστεί.
Η δημοκρατία δεν δοκιμάζεται όταν μιλά η πλειοψηφία. Δοκιμάζεται όταν προστατεύεται το δικαίωμα της μειοψηφίας να μιλήσει χωρίς φόβο και χωρίς παρεμπόδιση. Και στην προχθεσινή συνεδρίαση σε ένα σοβαρό θέμα ενημέρωσης και λήψης απόφασης βρεθήκαμε μπροστά στο «Αν δεν είσαι μαζί μας είσαι εναντίον μας και εναντίον των δημοτών που έχουμε καλέσει» Ο
δήμαρχος και κυρίως ο/η πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου δεν είναι οργανωτές κινητοποιήσεων μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου. Είναι ο θεσμικοί εγγυητές της ομαλής λειτουργίας του. Όφειλαν να διασφαλίσουν ότι όλοι οι αιρετοί θα μιλούσαν απρόσκοπτα, ανεξάρτητα από το αν συμφωνούσαν ή διαφωνούσαν μαζί τους. Ο κανονισμός λειτουργίας είναι ένας και δεν αλλάζει κατά το δοκούν. Έτσι λοιπόν δεν μπορεί όταν ένας πολίτης χλευάζει ανοικτά έναν ομιλητή της αντιπολίτευσης να είναι «αγωνιών δημότης για ζητήματα δημοσίου συμφέροντος» και όταν θέτει ερωτήματα στην διοίκηση ή έχει αντίστοιχη αγανάκτηση να «παραβαίνει τον κανονισμό».
Παρομοίως οι κοινωνικοί αγώνες δεν έχουν ανάγκη από πολιτική σκηνοθεσία.
Δεν χρειάζονται χειροκροτητές, ούτε αποδοκιμασίες. Χρειάζονται αλήθεια, επιχειρήματα και αξιοπιστία. Όταν μια δημοτική αρχή επιτρέπει ή ανέχεται τη μετατροπή του Δημοτικού Συμβουλίου σε χώρο πίεσης απέναντι στην άλλη άποψη, δεν ενισχύει την δημοκρατία. Την βλάπτει και την εκθέτει. Μαζί και όλους όσους λένε ότι την υπηρετούν.
Η δύναμη των πολιτών δεν μετριέται από το πόσο δυνατά φωνάζουν. Μετριέται από το αν μπορεί να πείθουν και να συνδιαλέγονται με επιχειρήματα χωρίς τη δαμόκλειο σπάθη του «Αν δεν πεις αυτό που θέλω, τότε είσαι εναντίον μου». Οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν είναι εμπόδιο στους κοινωνικούς αγώνες. Είναι η μεγαλύτερη κατάκτησή τους. Και γι’ αυτό οφείλουμε να τους προστατεύουμε από κάθε λογική πόλωσης, αποκλεισμού και προπηλακισμού, από όπου κι αν προέρχεται.
