Γράφει η Μαρία Γκίνη, τέως Δημοτική Σύμβουλος Σαρωνικού
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους ενδιαφέρει η αλήθεια, δεν τους ενδιαφέρει η ενημέρωση, δεν τους ενδιαφέρει καν η κοινωνία που υποτίθεται ότι υπηρετούν. Τους ενδιαφέρει η εγγύτητα με την εξουσία, γιατί μέσα από αυτήν αποκτούν μια αίσθηση αξίας, που μάλλον αδυνατούν να χτίσουν μόνοι τους.
Έτσι γεννιέται ο σύγχρονος αυλικός του διαδικτύου. Με προφίλ δήθεν δημοσιογράφου, με ύφος αναλυτή, με τη γλώσσα της ενημέρωσης, αλλά με τη νοοτροπία του κομματάρχη και του χειροκροτητή. Δεν ερευνά, δεν αμφισβητεί, δεν ελέγχει. Αποστολή του είναι να δικαιολογεί, να επιτίθεται και να προστατεύει.
Κάθε φορά που ένας πολίτης ασκεί κριτική, εμφανίζεται για να τον απαξιώσει. Κάθε φορά που ένας αιρετός ασκεί θεσμικό έλεγχο, σπεύδει να του επιτεθεί με ειρωνείες και σκληρούς χαρακτηρισμούς. Όταν μάλιστα αντιλαμβάνεται ότι ο πολιτικός του προστάτης χάνει έδαφος μετατρέπεται σε μηχανισμός λάσπης και προπαγάνδας και επιχειρεί να δολοφονήσει πολιτικά κάθε αντίπαλη φωνή.
Είναι περίεργο βέβαια γιατί οι διαδικτυακοί αυλικοί θυμώνουν τόσο εύκολα και τόσο πολύ. Είναι απλό: Δεν υπερασπίζονται μόνο ένα πρόσωπο ή μια δημοτική αρχή. Υπερασπίζονται τον δικό τους μηχανισμό επιβίωσης.
Αν καταρρεύσει η εξουσία που υπηρετούν, κινδυνεύει να καταρρεύσει και η ψευδαίσθηση της δικής τους σπουδαιότητας.
Η τραγική ειρωνεία είναι ότι παρουσιάζονται ως αντικειμενικοί σχολιαστές.
Ας είμαστε όμως ακριβείς.
Η δημοσιογραφία γεννήθηκε για να ελέγχει την εξουσία, όχι για να τη γλείφει.
Γεννήθηκε για να ενοχλεί, όχι για να υπηρετεί.
Γεννήθηκε για να αποκαλύπτει, όχι για να συγκαλύπτει.
Και όσο περισσότερο κάποιοι επιμένουν να μετατρέπουν τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα σε γραφεία δημοσίων σχέσεων της εκάστοτε δημοτικής αρχής, τόσο περισσότερο αποκαλύπτουν αυτό που πραγματικά είναι: όχι σχολιαστές, αλλά αυλικοί με πληκτρολόγιο. Άνθρωποι που μπέρδεψαν την ενημέρωση με την υποταγή και την κριτική σκέψη με την τυφλή πίστη.
Μπορούμε να απαλλαγούμε από τέτοια φαινόμενα;
Φυσικά!
Η απάντηση σε αυτό το φαινόμενο δεν είναι ούτε ο φόβος ούτε η σιωπή. Είναι η επιμονή στα γεγονότα, η δημόσια κριτική και η αποκάλυψη των μηχανισμών που επιχειρούν να μετατρέψουν την ενημέρωση σε πολιτικό εργαλείο. Όσο περισσότεροι πολίτες αρνούνται να εκφοβιστούν από τις κραυγές των διαδικτυακών αυλικών, τόσο πιο γρήγορα αποκαλύπτεται η πραγματική τους
αδυναμία: ότι χωρίς την εξουσία που τους τροφοδοτεί, ο θόρυβός τους χάνει κάθε αξία.
Η δημοκρατία δεν απειλείται από την κριτική.
Απειλείται από εκείνους που προσπαθούν να την πνίξουν. Και απέναντι σε αυτούς, η μόνη αποτελεσματική στάση είναι περισσότερη διαφάνεια, περισσότερη συμμετοχή και περισσότερο θάρρος στην έκφραση της αλήθειας.
