Γράφει η Άρτεμις Γκούρλια
Ο Γιώργος γύρισε στη Νίκαια. Στην πρώτη του γειτονιά, εκεί όπου κάποτε ήταν ένα παιδί που ονειρευόταν να τραγουδήσει. Χθες βράδυ, έξω από την Αγία Τριάδα, άνθρωποι περίμεναν ως αργά για να του αφήσουν ένα λουλούδι. Σήμερα γέμισαν ξανά οι δρόμοι για την κηδεία του. Ήταν η επιστροφή που κανείς δεν ήθελε να γίνει έτσι.
Τον ακούγαμε χρόνια να τραγουδά το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά». Σήμερα αυτή η επιθυμία συνάντησε την παλιά του γειτονιά με τρόπο οδυνηρό. Ο κόσμος στεκόταν εκεί, κοντά στο μέρος απ’ όπου ξεκίνησε, και τον αποχαιρετούσε τραγουδώντας το «Φεύγω για μένα». Ένα τραγούδι που μέχρι τώρα μπορούσες να το πεις δυνατά, με μια παρέα, και να χαθείς μέσα στη μουσική. Σήμερα κάθε λέξη του είχε άλλο βάρος.
Ο θάνατός του ήρθε νωρίς. Στα 54 του χρόνια, υπήρχαν ακόμη τραγούδια να πει, βραδιές να ζήσει, άνθρωποι που περίμεναν να τον ξαναδούν στη σκηνή. Ίσως γι’ αυτό η είδηση άφησε τόσους ανθρώπους άφωνους. Και ίσως γι’ αυτό, από την Τετάρτη, μιλούν γι’ αυτόν σαν να προσπαθούν ακόμη να πιστέψουν πως συνέβη. «Ο Γιώργος;» ρωτούν. «Ο Μαζώ;»
Ήταν ο Γιώργος που μπορούσε να φορέσει ό,τι ήθελε, να ανέβει στη σκηνή και να την κάνει δική του από το πρώτο λεπτό. Κι όμως, πίσω από αυτή τη μεγάλη παρουσία, έμοιαζε να υπάρχει πάντα η ψυχή ενός μικρού παιδιού: η χαρά όταν έπαιζε με τον κόσμο, η ανάγκη να αγαπηθεί, η αλήθεια με την οποία άφηνε τη φωνή του να ραγίζει. Αυτό το παιδί αναγνώριζε ο κόσμος, ακόμη κι όταν δεν ήξερε τίποτα για την προσωπική του ζωή.
Το αναγνώριζε στο «Έλα να δεις», σε εκείνο το άνοιγμα της ψυχής που μόνο εκείνος μπορούσε να τραγουδήσει έτσι. Στο «Ξημερώνει πάλι», όταν η νύχτα έχει τελειώσει αλλά όσα σε βαραίνουν είναι ακόμη εκεί. Στο «Μου λείπεις», που σήμερα ακούγεται σχεδόν αδύνατο να το πεις χωρίς να σκεφτείς τον ίδιο. Αλλά και στο «Gucci φόρεμα», που θα συνεχίσει να ξεσηκώνει παρέες και να θυμίζει πόση ζωή χωρούσε στη φωνή του.
Τα τραγούδια του δεν συνδέθηκαν όλα με τις ίδιες στιγμές. Άλλο μας βρήκε ερωτευμένους, άλλο πληγωμένους, άλλο έτοιμους να χορέψουμε μέχρι το πρωί. Γι’ αυτό και το πένθος αυτών των ημερών είναι τόσο προσωπικό για τόσο πολλούς ανθρώπους. Ο καθένας αποχαιρετά τον Γιώργο μέσα από μια διαφορετική ανάμνηση. Στη Νίκαια, για λίγες ώρες, βρέθηκαν όλοι μαζί.
«Με λένε Γιώργο και ποτέ δεν τραγουδάω», έλεγε το τραγούδι που έκανε δικό του. Σήμερα, όταν ο κόσμος τραγουδούσε για εκείνον, ο στίχος έμοιαζε να ζητά μια απάντηση.
Τον λένε Γιώργο. Έφυγε πολύ νωρίς. Κι όμως, κάθε φορά που θα ξημερώνει πάλι και κάπου θα ακούγεται η φωνή του, θα τραγουδάει μαζί μας.
