Γράφει η Άρτεμις Γκούρλια
Η συνένωση της αντιπολίτευσης και η δημιουργία μιας ενιαίας μεγάλης παράταξης με επικεφαλής τον Γιάννη Κυριακόπουλο, φαίνεται πως έχει προκαλέσει έντονο εκνευρισμό στη δημοτική αρχή, η οποία μέχρι πρότινος λειτουργούσε χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο δέος.
Μέχρι πρόσφατα, η δημοτική αρχή έμοιαζε να κινείται χωρίς ιδιαίτερη πίεση και οι εκλογές του 2028 έμοιαζαν «περίπατος». Σήμερα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η προοπτική μιας ισχυρής και οργανωμένης μεγάλης παράταξης φαίνεται αλλάζει πλήρως τα δεδομένα στον δήμο Σαρωνικού.
Και αντί να ανοίξει μια σοβαρή κουβέντα για τα προβλήματα του τόπου, για τα έργα που δεν έγιναν, για τις πάμπολλες υποσχέσεις που έμειναν στα προγράμματα, για τις απευθείας αναθέσεις και τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος, για τα ζητήματα που απασχολούν τους δημότες, επιλέγεται ένας άλλος δρόμος. Ο δρόμος της πόλωσης, της στοχοποίησης και της προσωπικής επίθεσης.
Το τελευταίο διάστημα όποιος τολμά να ασκήσει κριτική φαίνεται να μπαίνει στο στόχαστρο. Δημοτικοί σύμβουλοι, πολίτες και άνθρωποι με δημόσιο λόγο δέχονται επιθέσεις, υπονοούμενα και προσπάθειες απαξίωσης.
Την ίδια ώρα, η τοπική κοινωνία παρακολουθεί μια συνεχή αναπαραγωγή φημών, υπερβολών και πληροφοριών που συχνά δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Τα γνωστά «παπαγαλάκια» πιάνουν δουλειά, αναπαράγοντας ό,τι εξυπηρετεί το αφήγημα της εξουσίας και προσπαθώντας να θολώσουν τα νερά.
Είναι δεδομένο ότι όταν δεν μπορείς να πείσεις με το έργο σου, προσπαθείς να μπερδέψεις τον κόσμο με θόρυβο και ψέματα.
Το ερώτημα που πλέον συζητείται ανοιχτά είναι απλό: αν η δημοτική αρχή είναι τόσο σίγουρη για το έργο της, γιατί δείχνει τόσο ενοχλημένη από την ύπαρξη μιας ενωμένης αντιπολίτευσης; Γιατί τόση ένταση; Γιατί τόση επιθετικότητα; Γιατί τόση διαστρέβλωση;
Οι δημότες δεν ενδιαφέρονται για τους καβγάδες. Ενδιαφέρονται για την καθημερινότητά τους, για την καθαριότητα, τα έργα, την ανάπτυξη και το μέλλον του τόπου τους. Και όσο η συζήτηση φεύγει από αυτά τα θέματα και καταλήγει σε προσωπικές επιθέσεις και fake news, τόσο ενισχύεται η πεποίθηση ότι κάποιοι φοβούνται περισσότερο απ’ όσο παραδέχονται.
Γιατί η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω δεν είναι εικόνα σιγουριάς. Είναι εικόνα πανικού. Είναι η εικόνα μιας εξουσίας που βλέπει για πρώτη φορά απέναντί τη έναν πραγματικό αντίπαλο και αντιδρά με νεύρα, επιθέσεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Όπως τελικά φαίνεται αυτός είναι ο μεγαλύτερος αντίπαλος της δημοτικής αρχής: η πιθανότητα να χάσει την εξουσία, η πιθανότητα πολιτικής αλλαγής.
Και για το λόγο αυτό, όσο πλησιάζει η ώρα της κάλπης, τόσο θα γίνεται πιο ξεκάθαρο αν οι πολίτες πείθονται από τη λάσπη και τα fake news ή αν θα ζητήσουν απαντήσεις για όσα πραγματικά τους αφορούν.
