Σε ηλικία 103 ετών έφυγε από τη ζωή η Μαργαρίτα Τσαντ-Παπανδρέου.
Η είδηση του θανάτου της έγινε γνωστή σήμερα, Παρασκευή (18/9), το πρωί.
Ανέπτυξε σημαντική δράση σε ζητήματα σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών και την κοινωνική πολιτική.
Αμερικανικής καταγωγής, υπήρξε σύζυγος του Ανδρέα Παπανδρέου και μητέρα του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, καθώς και των Νίκου, Σοφίας και Ανδρέα.
Πρωταγωνίστησε στην προώθηση, την επεξεργασία και την ψήφιση νόμων που βελτίωσαν πολύ τη νομική και κοινωνική θέση των Ελληνίδων, όπως η κατάργηση του θεσμού της προίκας (1982), η νομιμοποίηση των εκτρώσεων (1986), η θέσπιση του πολιτικού γάμου (1982), η νομιμοποίηση διαζυγίων με αμοιβαία συναίνεση, η δυνατότητα διατήρησης του επωνύμου των γυναικών μετά τον γάμο και η απόκτηση ίσων δικαιωμάτων με τον σύζυγο στην κηδεμονία των παιδιών τους.
Ποια ήταν η Μαργαρίτα Παπανδρέου
Η Μαργαρίτα Παπανδρέου-Τσαντ γεννήθηκε στο Οουκ Παρκ του Ιλινόι των ΗΠΑ, στις 30 Σεπτεμβρίου 1923. Αρχικά σπούδασε δημοσιογραφία και κατόπιν έκανε το μεταπτυχιακό της στη Δημόσια Υγεία στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, όπου και γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της, Ανδρέα Παπανδρέου, το 1947. Εζησαν αρχικά στη Μινεσότα και αργότερα στην Καλιφόρνια, όπου ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ. Παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στις 30 Αυγούστου 1951. Ηταν η δεύτερη σύζυγος του Ανδρέα Παπανδρέου από το 1951 έως το 1989.
Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα το 1961 και έζησε από την αρχή την πολιτική δράση του Ανδρέα, τη νίκη της Ενωσης Κέντρου το 1964 και τα Ιουλιανά. Μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών η Μαργαρίτα Παπανδρέου κινητοποιήθηκε αποτελεσματικά για να μπορέσει να εξασφαλίσει την απελευθέρωση του συζύγου της τον Δεκέμβριο του 1967, με τον οποίο στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν αρχικά στη Στοκχόλμη της Σουηδίας και μετέπειτα στο Τορόντο του Καναδά.
Επανήλθε οριστικά στην Ελλάδα μαζί με τον Ανδρέα το 1974 και δραστηριοποιήθηκε εξαρχής στο ΠΑΣΟΚ με σημαντικό έργο σε ό,τι αφορά τον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών, καθώς πρωταγωνίστησε στην προώθηση, την επεξεργασία και την ψήφιση νόμων που βελτίωσαν πολύ τη νομική και την κοινωνική θέση των Ελληνίδων, όπως η κατάργηση του θεσμού της προίκας (1982), η νομιμοποίηση των εκτρώσεων (1986), η θέσπιση του πολιτικού γάμου (1982), η νομιμοποίηση διαζυγίων με αμοιβαία συναίνεση, η δυνατότητα διατήρησης του επωνύμου των γυναικών μετά από τον γάμο τους και η απόκτηση ίσων δικαιωμάτων με τον σύζυγο στην κηδεμονία των παιδιών τους.
Ιδρυσε και διετέλεσε για οχτώ χρόνια πρόεδρος της Ενωσης Γυναικών Ελλάδος (ΕΓΕ). Ελαβε ενεργό μέρος σε γυναικεία θέματα και θέματα ειρήνης. Ηταν επίσης συγγραφέας πολλών άρθρων και βιβλίων.
